از این کران به آن کران خداخدا  مرارسان  مرا به حذف من رسان

نگاه کن نگاه کن نگاه کن

تمام ناتمام من      مرا کنون تمام کن

تمام هستی مرا دوباره غرق آب کن

به عالمی ببر مرا  مراخراب خراب کن

بساز و طرح دیگری زمن سراب سراب کن

تمام هست و نیست را شراب کن شراب کن

 

درکلاس آموزش می دادم :درمقاله ای رفتارهای واکنش گرایانه یا فراکنش گرایانه را می خواندم  برایم جالب بود که ما در عمل تنها انتقام یا رفتار واکنش گرایانه را به فرزندانمان آموزش می دهیم مثلا اگر در رابطه با ما کسی خطایی کرده بود مثلا عروسی فرزندش دعوتمان نکرده بود ما هم سعی می کنیم همین کاررا با او بکنیم درحالی که رفتارهای فراکنشی این است که اورا قلبا ببخشیم و منحصرا کارت دعوت فرزند یا نزدیکانمان را خودمان شخصا برایش ببریم فرزندی که رفتارهای فراکنشی را می بیند به شرط آنکه این رفتارها درونی باشد نه تصنعی بخشش و عشق را می آموزد و یاد می گیرد اوست که موظف است درست رفتارکند و مسئول رفتارهای اشتباه دیگران نیست

دانش آموزی گفت خانوم دراین صورت نمی گویند طرف هالو ست ؟؟؟ شما بودید چه پاسخی می دادید؟؟؟

 

امروز تو کلاس درس اجتماعی دانش آموزانم در مورد همکاری حرف می زدن و سوال می کردند که چرا باید به خانواده هاشون کمک کنند و خودشون رو محق می دونستند که زندگی شون رو به میل خودشون بگذرونند و خیلی ساده می گفتند همه ی وظایف خونه با مادره

برام عجیب نبود !!!اینکه مادران ایرانی وقتی برای خودشون ندارند و تا ازشون چیزی می پرسند به جای هویت خودشون از هویت فرزندشون رفتار اون و .....حرف می زنند یک جور عشق بی تناسب بعد یاد مطالب و نوشته هایی افتادم که هم خوندیم و هم نوشتیم اگر یک مادر عشقش بی تناسب نباشه فرزند ش بهتر بزرگ می شه حداقل درمحیط خانواده توانایی -سازگاری - مسئولیت پذیری رو آموزش می بینه سازگاری رفتاری و مسئولیت پذیر بودن ابزار یک زندگی اجتماعی موفقه و بچه های ایرانی تقریبا از اون خالی هستن این نشون می ده که مادرو پدرهای  امروزی هنوز یک میزبان خوب برای فرزندانشان نیستند  خانواده اولین نهادی است که می تواند نشاط و ایمنی و امیدواری را هدیه کند اما این به این معنا نیست که با حمایت بی جا بچه ها را درجهتی هدایت کنیم که حتی انجام کارهای روزمره ی خودشان را به دیگری محول کنند خانواده ها باید بدانند که تا ابد با فرزندانشان همراه نخواهند بود و آنها بزودی باید نقش خانواده را خود بازی کنند خانواده از نظر متخصصین جامعه شناسی کلان جامعه ی اولیه ی فرزندان ماست ما چندین نوع عشق را می توانیم آموزش دهیم( عشق به خود - یا خودشیفتگی )( عشق جنسی )(عشق اجتماعی و جهانی و یا اینتریونیورسال ) که تنها در این صورت است که فرزندان ما از خود جداشده و دیگران را هم عضوی از زندگی خود و وجود خود می شناسند و همه ی دنیارا برای خود نمی خواهند و درحقیقت خود را متعلق به همه ی دنیا می داند شاید اگر بچه های یک خانواده با عزت نفس بزرگ شوند بیاموزند عشق و احترام و تعهد و مسئولیت و اعتماد و حمایت منطقی و درنهایت گاه همکاری و چشم پوشی ارکان اصلی یک خانواده با کارکرد صحیح می باشد

عقل بیهوده سرطرح معما دارد

بازی عشق مگر شاید و اما دارد ؟

با نسیم سحری دشت پر از لاله شکفت

سر سربسته چرا این همه رسوا دارد

درخیال آمدی و آیینه ی قلب شکست

آینه تازه از امروز تماشا دارد

بس که دلتنگم اگر گریه کنم می گویند :

قطره ای قصد نشان دادن دریا دارد

تلخی عمر به شیرینی عشق آکنده است

چه سر انجام خوشی گردش دنیا دارد

عشق رازی است که تنها به خدا باید گفت

چه سخن ها که خدا با من تنها دارد

                            فاضل نظری

         عشق و :                

 

((ترجیع بند هاتف اصفهانی))

 

ای فـــدای تو هم سرو هم جــان    وای نثــار رهـت هم ایـن و هـم آن

دل فــدای تو چـون تویــی دلبــــر     جان نثــــار تـــو چون تویـی جـانان

دل رهانـدن ز دســت تو مشــکل     جان فشـا نـدن به پای تو  آســان

راه  وصـــل  تو  راه  پر  آشــــــوب     درد عشــق تو  درد  بی  درمــــان

بندگانیــم  جـــان  و دل بر کـــــف     چشــم بر گوش و حکـم بر فــرمان

گـر ســر صلـح داری اینــــــک  دل     وار ســر جنـگ داری اینـک جــان

دوش از شور عشق و جـذبه شوق    هــر طـــرف میشـتافـتم  حیــران

آخـــر کـــــار شـــوق دیـــــــدارم      سـوی دیــر مغـان کشیــــد عـنان

چشــم بـــد دور خلوتــــی دیـــدم     روشـن از نـــور حـق نه از نیــــران

هــر طرف دیـدم آتشـی کان شب    دیــد در طـــور موســی عمـــران

پیــــری آنـــجا به آتــش افـــروزی     بــه ادب گـــرد پیــــر مغبچــگـان

همـه سـیمین عذار و گل رخسار     همــه شــیرین زبـان و تنــگ دهان

چنـــگ و عــود و دف و نی و  بربط     شمـع و نقل و می و گل و ریـحان

ســاقی ماه روی مشـــکین مـوی     مطــرب بــذله گــوی خـوش الحان

مــغ و مـغ زاده مــوبد و دستـــــور      خدمتـش را تمـــام بســته میــان

مــن شرمنــــده از مسلمـــــــانی      شدم آنجـــا به گوشـه ای پنـهان

پیر پرسید کیســـت این ،گفتنــــد      عاشقـی بیقـرار و ســـــر گــردان

گفـت جامــی دهیــدش از می ناب    گرچـه ناخوانــده باشـد این مهمان

سـاقی آتش پرست و آتش دست       ریخــت در ساغر آتـش ســـــوزان

چون کشیدم نه عقل ماندو نه هوش   سوخت هم کفر از آن و هم ایمان

مسـت افتــادم و در آن مســـــتی      به زبــانی کـــه شــر ح آن نتــوان

این سـخن میشنیـــدم از اعــضــاء      همه حتــی الــورید و والشـــریان

                         که یکی هست و هیچ نیســــت جز او

                         وحــــــده و لا الــــــــــه الا هــــــــــــو

از تو ای دوســت نگسلم پیونـــد     گر برنــــدم به تیــــــغ بنــــد از بنــد

الـــحق ارزان بــود ز مــــا جانــی    واز دهان تـــــو نیـــم شـــــکر خنـد

ای پـــدر پند کـم ده از عشقــــم     که نخواهــد شد اهـــل این فرزنــد

پنـــد آنان دهنــد خلــق ایکـــاش    که ز عشــق تــــو میدهنـــــدم پند

مـن ره کوی عافیــــت دانــــــــم      چه کنم کـه اوفتـــاده ام بــــه کمـند

در کلیســا بـــــه دلبـــری ترســا      گفتـــم ای دل به دام تـــــو در بنــد

ای کـــه دارد به تـــــار زنــــــارت       هر ســـر موی مــــن جدا پیونــــد

ره بـــه وحــدت نیافـــتن تـا کــی      ننـــگ تثلیــث بر یکــی تا چـــــند

نام حق یگـــانه چون شــــایـــــد      که اب  و ابـن  و روح قــدس نهـند

لب شیـرین گشود و با من گفـت    و  از شکـر خند ریخــت از لب قـند

کـــه گـــر از ســر وحدت آگــاهی      تهمت کافـری بـه مــــا مپسنـــــد

در ســـه آیینه شـــاهــــد ازلــــی     پرتـــو از روی تابنــاک افکنــــــــــد

ســه نگــردد بریشــــــــم ار او را      پرنیـــان خوانـی و حریـــر و پرنــــد

ما در این گفتـــگو کـه از یکسـو      شــد ز ناقوس ایـــن ترانــه بلنــــد

                   که یکــــی هســـت و هیچ نیست جز او

                    وحــــــده و لا الـــــــــــــــه الا هــــــــــــو

دوش رفتم بـه کوی باده فــروش    ز آتش عشـق دل بجـوش و خروش

محفلی نغــز دیــدم و روشــــن     میـر آن بـــزم پیــر بـا ده فــــــروش

چاکران ایستــاده صف در صـف    باده خواران نشسته دوش به دوش

همـــــه را از عنــــــا یت  ازلـی    چشم حق بیـن و گـــوش راز نیوش

سخـن این به آن هنیــــنا لــــک    پاسـخ آن به ایـــن که بـادت نــوش

گوش بر چنگ و چشـم بر ساغر     آرزوی دو  کـــــــــــان در آغـــــوش

به ادب پیــش رفــتم  و گفـتـــم     ای تـــرا دل قــرار گـــاه ســــروش

عاشقــــم دردمنــد و حاجتــمنـد     درد مـن بنگـر به درمـــان کــــوش

پیر خنــدان بطنز با مــن گفــت     ای تـرا پیـــر عقــل حلقــــه بگوش

تو کجا ما کـجا کـه از شــر مت      دختر رز نشسـته برقـــع پــــو ش

گفتمـش سوخت جانم آبـی ده     و آتش من فـــرو نشـــان از جـوش

دوش میسـوختم ازیـــن آتــــش     آه اگــر امشــــبم بــود چون دوش

گفت خندان که هین پیاله بگیـــر      ستدم گفت هـان زیاده منــــوش

جرعه ای در کشیــدم و گشــتم      فارغ از رنج عقل و محنت و هوش

چون به هوش آمدم یکی دیـدم      مابقی را همه خطـــوط و نقـــوش

ناگهـان در صــــوامـــع ملکـــوت      این حدیثـم سروش گفــــت بگوش

                    که یکــــی هست و هیچ نیست جز او

                    وحـــــــــــــده و لا الـــــــــه  الا هـــــو

چشم دل بــاز کن که جـان بینی     آنچـه نادیــــدنیســت آن بیــــنی

گر بــه اقلیــــم عشـــــق رو آری       همــــه آفـاق گلســتان بیــــــنی

بر همه اهـل ایـن زمیـن بمــــراد       گــــردش دور آسمـــان بیـــــــنی

آنچـه بینی دلـت همـان خواهــد      و آنچـه خواهـد دلـت همان بینی

بـــی سرو پـا گـــدای آنجــــــا را        سر ز ملک جهــان گـــران بیـــنی

هــم در آن پــا برهنـه قومـی   را       پای بــر فــرق فرقــــدان  بیـــنی

هــم در آن سر برهنـه جمـعی را      بــر سـر عرش سـایبــان بیـنــــی

گــــاه وجــد و سمـاع هر یـک  را     بـــر دو کــون آـتین فشـــان بینی

دل هــر ذره ای کـه بشـکا فــــی         آفتــابیــــش در میــا ن  بیــنی

هرچه داری اگــر به عشق دهــی      کافرم گــر جــــوی زیـا ن بیـنی

جان گــدازی اگـر به آتـش عشق      عشق را کیمـیا ی جـان بیــنـی

از مضیــق جـهات در گـــــــذری        وسعــت مـلک لا مکــان بیـــنــــی

آنچـه نشنیــده گـوش آن شنـوی     و آنچـه نادیـــده چشــم آن بیـنـی

تا بجایی رســانــدت که یکـــــی      از جهــان و جهــانیــــــــا ن بیـــی

با یکی عشق ورزی از دل و جـان    تا به عیـن الیقیـن عیـــان بیــــنی

                         که یکی هست و هیـــچ نیســت جز او

                         وحـــــده و لا الـــــــــــــــه الا هــــــــــــو

یــار بـــی پــــرده از در و دیـــوار        در تجلیســت یــــــا الــولابصــــار

شمع جــوئی و آفتــــاب بلــــند       روز بــــس روشـن و در شــب تار

گر ز ظلمــات خود رهـی بینـــی       همــه عــالـم مشـــارق الانـــوار

کور وش قایــد و عصــا طلبـــی         بحــر ایــن را ه روشـن همـــــوار

چشم بگشا به گلستـان و ببین       جلـوه آب صــاف در گـــل و خــار

ز آب بیــرنگ صد هــزاران رنــگ       لالـه  و گــل نگــــر در این گلــزار

پا براه طلـب و نــه و از عشـــق        بهـــر ایــن راه توشـه ای بـــردار

شـود آسان ز عـشق کاری چند      که بــود پیـش عـقـل بـس دشوار

یار گـو بالغـــــدو والاصـــــــــال          یـار جــو بالعشـــی و والابکـــا ر

صـد رهـت لنترانی ار گـوینــد         بــاز میـدار دیـــده بــــــــــر دیــدار

تا بجــائی رسی که می نرسد        پــــای اوهــا م و پـــایــه افـکا ر

بار یـابی به محفـلی که انجـــا        جبرئیــل امیــن نـــــدارد بـــــــار

این ره ایـن توشه تو ایـن منـزل       مـرد راهــی اگـر بیـــا و بیــــــــار

وارنــه ای مـرد راه چـون دگـران      یــار میگـوی پشـت ســر میـخـار

هاتف ارباب معرفت کــه گــهی     مست خوانندشان و گهی هوشیار

از می و جام و ساقی و مطرب      و از مـغ و دیـر و شـــاهــد و زنــار

قصد ایشان نهفته اسـراریست      کـه به ایمــاء کننــد گـــاه اظهــار

گر بــری پی به رازشا ن دانـی        کـه همیـن است ســر این اسرار

                  که یکــــی هست و هیــــچ نیست جز او

                  وحـــــــده و لا الــــــــــــه الا هـــــــــــــو

 

 

به آرامی آغاز به مردن میكنی، اگر سفر نكنی، اگر كتابی نخوانی، اگر به اصوات زندگی گوش ندهی، اگر از خودت قدردانی نكنی.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی، زمانی كه خودباوری را در خودت  بكشی، وقتی نگذاری دیگران به تو كمك كنند.

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی، اگر برده‏ی عادات خود شوی، اگر همیشه از یك راه تكراری بروی، اگر روزمرّگی را تغییر ندهی، اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی، یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.

تو به آرامی آغاز به مردن می‏كنی، اگر از شور و حرارت، از احساسات سركش، و از چیزهایی كه چشمانت را به  درخشش وامیدارند و ضربان قلبت را تندتر میكنند دوری كنی...

تو به آرامی آغاز به مردن میكنی، اگر هنگامی كه با شغلت‌ یا عشقت شاد نیستی آن را عوض نكنی، اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی، اگر ورای رؤیاها نروی، اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل یك بار در تمام زندگی‏ات  ورای مصلحت‌ اندیشی بروی...

امروز زندگی را آغاز كن! امروز مخاطره كن! امروز كاری كن! نگذار كه به آرامی بمیری! شادی را فراموش نکن!

                                                                                  پابلو نرودا (Pablo Neruda)

می گن بچه های علوم انسانی وظیفشونو خوب انجام ندادن و برا همین مملکت اوضاع درستی نداره آخه بابا یک سوزن به خودت بزن یک جوالدوز به مردم کدوم ما تو جایگاه خودمونیم که بتونیم تغییرات بدیم هرکی که حرف حق می زنه یا سرش میره زیر برف یا بالا دار یا گوشه زندان یا ......

امسال هرچی گفتم بابا رشته ام تجربی نیست سابقه تدریس علوم تجربی راهنمایی رو ندارم و  از دبیرستان اومدیم راهنمایی که بچه ها علوم انسانی رو مفهومی بفهمن و جایگاهشو بدونن به خرج هیچ کس نرفت خودم گفتم و خودم شنیدم حالا هم باید علوم تجربی درس بدم چجوری ؟؟؟آها اینش تماشاییه از آنجا که علوم انسانی ها بلدن چطور به آرشیو اطلاعات موضوعی سرکی بکشن و از علوم ارتباطی بهره ای برده اند آویزون همه چی می شن و یک جوری سنبل ماسیونش می کنن

تازه جالبه دیروز یک بخشنامه برای جلب نیرو برای آموزش و پرورش اومده بود که استخدام معلم از طریق مناقصه بود

 

حسین جان هر که تورا می شناسد می داند که هرلحظه ی تو که دربند بگذرد لحظه ای است که ما بودن تو را درکنارمان طلب می کنیم و این یعنی بسط اندیشه های تو

می دانم صاحبان اندیشه ی حق درتاریخ گرچه به ظاهر دربند بوده اند اما دراصل و معنا همواره دررهایی اند و برعکس آن باطل اندیشان همواره در بند جهالت و ظلمت بوده اند می دانم افرادی چون تو هرگز برایشان حق به جانب بودن مهم نبوده است بلکه جانب حق بودن است که همواره با رفتارو کردارشان آموزش داده اند آنگونه که تمام آزاد مردان جهان مارا آموخته اند تو این روزها دربندی و ما آزاد و فقط خدا می داند کدامین اندیشه دربند است و کدام اندیشه آزادی و آزادگی طلب می کند آیا این دیوارها و صاحبان آنها نمی دانند هیچ بندی تاکنون نتوانسته شعورافراد را به اسارت بکشد؟؟؟نظام جمهوری اسلامی ایران باید بداند مدیریت کلان موفق یک شیوه ی تفکری جمعی است نه یک شیوه ی فکری فردی و حق تمام مردم ایران است آنچه از مطالبات ماست و حق مسلم ماست  بازآموزی شیوه های تفکری افراد مومن و معتقد ی چون توست

اینک  ازته دل دعا می کنم خداوندا مسئولین مارا و همه ی مردم عزیز کشورم را آگاهی .اعتماد .مهربانی .همدلی .آزادگی و عشق عطا کند و معرفتی که راه حق را از باطل بشناسیم برای تو عزیز دربند پناه خداوند و برای پرستوی نازنیم صبوری طلب می کنم

ارادتمند - ناهید پورصیامی